امید رویای ناتمام

کاش میدانستی

hasti-512002 — Mon, 25 Aug 2008 12:16:18 GMT

کاش میدانستی که درون قلبم خانه ای داری که همیشه آنرا با شفق

می شویم. و با آن میگویم که تویی مونس شبهای دلم . کاش میدانستی

باغ غمگین دلم بی تو تنها شده است و گل غم به دلم وا شده است.

کاش میدانستی که درون قلبم با تپشهای عشق هم صدا هستی تو .

کاش میدانستی که وجود تو و گرمای صدایت به من خسته و آشفته

حال زندگی می بخشد کاش میدانستی.... کاش میدانستی بی وفا

دلم برات تنگ شده جونم

hasti-512002 — Tue, 29 Jul 2008 08:44:18 GMT

خوش ان شبها که از مستی

در این گلشن

ندانستم بهار عشق ما هم

عاقبت روزی خزان دارد

بهار

hasti-512002 — Tue, 24 Jun 2008 09:10:18 GMT

بی تو بهار تکرار غریبانه ی پائیز است.برای این خرسندم که در

سرزمینی زندگی میکنم که نفس پاک تو آنرا عطر آگین ساخته

است.بهترینم هنگامیکه کبوتر پر شکسته در آشیانه از غم مینالد

هنگامیکه بلبل افسرده از جور خزان به یاد گل بر زمین بوسه میزند

هنگامیکه آخرین برگ پائیزی نقش بر زمین میشود

آن هنگام مرا یاد کن...

هذیان

hasti-512002 — Wed, 11 Jun 2008 08:05:18 GMT

تنهایم گذاشته اند و رفته اند من روزهاست که خاموشم...بگذار فکر

کننند این ها هذیان های یک بیمار تب آلود است... بگذار فکر کنند شعر

است! استعاره های ادبیست و برایم دست بزنند... بگذار تماشا کنند

مرا که خاطرات درونی وجودم را می خورند و دارم تمام می شوم برای

آن ها بی آن که بدانند من روزهاست تمام شده ام...به من حق بده

نازنینم! تو حق بده...این آشفتگی را بر من ببخش و لیکن من برای تمام

شدن خویش این طور گریان نیستم...من برای رفتن توست که می نالم.

تقدیر

hasti-512002 — Sun, 18 May 2008 10:35:18 GMT

روز وشبم را انتظار تو پر کرده است.هر لحظه در این پندارم که لحظه ی

بعد لحظه ی دیدار است.شنیدن آوای خوش ات برایم شده است آرزویی

که هر روز بیشتر رنگ محال میگیرد. بر این گمان بودم که همراه داشتنت

محال نیست. اما امروز از دور دیدنت هم آرزویی دست نیافتنی شده است

نمیدانم چنین جدا افتادنمان را سبب چه بود. نمیدانم کدام شخص یا کدام

چیز را عامل بدانم در غریب ماندنم.در غریب ماندنت.در تنها افتادنم در تنها

افتادنت. اما این را خوب میدانم که من و تو بی تقصیریم!

من تو اسیر تقدیریم...

شیشه شکست

hasti-512002 — Tue, 29 Apr 2008 08:46:18 GMT

شیشه ای میشکند.یک نفر می پرسد چرا شیشه شکست؟

مادر میگوید شاید این رفع بلاست. یکنفر زمزمه کرد باد سرد

وحشی مثل یک کودک شیطان آمد.شیشه ی پنجره را زود

شکست. کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرور

شکست. عابری خنده کنان می آمد تکه ای از آن را برمیداشت

مرهمی بر دل تنگم میشد. اما امشب دیدم هیچ کس هیچ نگفت

غصه ام را نشنید. از خودم میپرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی

پنجره هم کمتر است؟

دل من سخت شکست اما هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا...

دل شکستن

hasti-512002 — Sat, 05 Apr 2008 06:53:18 GMT

کاش هرگز به این دنیا نیامده بودم و حال که آمده ام کاش زدوتر

مرگم فرا رسد. آخر چگونه میتوان در این دنیا زندگی کرد؟ دنیایی

که در آن آدمها روزی چند بار عاشق میشوند. دنیایی که در آن

عشق را تنها در ویترین کتابفروشی ها میتوان یافت. دنیایی که

در آن محبت و صداقت مرده و جای آنها را بی وفایی و دروغ گرفته

دنیایی که در آن دروغ عادت. بی وفایی . و دل شکستن سنت

است. دنیایی که در آن عشق را باید به بها خرید!

یاد تو

hasti-512002 — Tue, 04 Mar 2008 07:01:18 GMT

وقتی که تو هستی تا لحظه ای که یاد تو در خاطر من جاریست!

تا زمانیکه دستهای گرمت دستای خسته ی منه! تا وقتی که نگاهت

تنها پناهگاه و تکیه گاه نگاه سرگردان منه! تا زمانی که تو همسفر جاده

زندگی من هستی! تا وقتی که شونه های تو امن ترین جای دنیاست

برای من! من زنده هستم.

آیینه

hasti-512002 — Mon, 18 Feb 2008 12:28:18 GMT

آیینه پرسید که چرا دیر کرده است. نکند دل دیگری او را سیر کرده

است.خندیدم و گفتم:او فقط اسیر من است. تنها دقایقی چند تاخیر

کرده است.گفتم امروز هوا سرد بوده است شاید موعد قرار تغییر

کرده است.خندید به سادگیم آیینه و گفت:احساس پاک تو را زنجیر

کرده است.گفتم از عشق من چنین سخن مگوی.گفت خوابی سال ها

دیر کرده است.در آیینه به خود نگاه میکنم!آه عشق تو عجیب مرا پیر

کرده است. راست گفت آیینه که منتظر مباش او برای همیشه دیر

کرده است...

ببار ای ابر

hasti-512002 — Wed, 06 Feb 2008 07:34:18 GMT

دلم گرفته مثل آسمانی که پر از ابر است. شب بارانی شب ظلمت

شب سکوت شب تنهایی . پنجره ها همه بسته اند مثل تمام امیدهای

راه خیالم چشمهایم لبریز اشکند. قلبم لبریز اندوه. سنگینی بهت سکوت

همه غمهای عالم به یکباره به قلبم هجوم آورده اند و دیوارهایی که مثل

حصار زندان دور و برم را گرفته اند. قلب من کویری شده خشک آسمان

هم بغض کرده نمی بارد بر من . ببار ای ابر دلم گرفته ودیده ام نمی بارد

چه سخت است در خویش گریستن.